Bizim aşkımız...

Eroin gibiydi bizim aşkımız, hata olduğunu bile bile çektik içimize, uçtuk, bu dünyayı unuttuk, vazgeçemedik hiç, aradık bulduk, tekrar tekrar sahip olduk.

Ölümdü bizim için, bunu ayık kalabildiğimiz zamanlarda anlıyorduk; yavaş yavaş ve acısız bir ölüm. Bile bile içtik, içince bilemedik.

Yokluğu krizler getirdi bize, dayanamadık, kurtulmak için çabalayamadık. Bizi iyileştirebilecek olanlara güvenemedik., iyiliğimizi isteyenleri bilemedik. Sırf uyuşmak için vazgeçtik çevremizdekilerden.

Şimdi aşkımız yokken daha kalabalık geliyor dünya, ayık olduğumda insanların yüzüne daha rahat bakabiliyorum, arkadaşlarımı bulabiliyorum.

Bazen özlüyorum, çekiyor canım ama kendimde olduğum sürece uzak durabiliyorum, krizlerim azalıyor yavaş yavaş, temiz olmak hoşuma gidiyor.

Bir yandan da hafif, hatta boş hissediyorum galiba kalbimi aşkımızda kaybetmişim, bulursan getirebilir misin ya da mümkünse postayla gönder çünkü tahmin edersin ki yokluğun rehabilite olmakta olan bana hiç iyi gelmiyor.